De Gelderlander: Marvin de la Croes, kampioen met twee gezichten

Woensdag, 3 januari 2007 - ARNHEM - Judoka Marvin de la Croes werd in oktober 2006 wereldkampioen bij de junioren. De 17 - jarige sporter van Budosport Arnhem wordt sindsdien op handen gedragen door zijn clubgenoten. De Arnhemmer vindt dat hij een voorbeeldfunctie heeft. Dat is voor een tiener niet altijd makkelijk.

Zomaar een trainingsavond bij Budosport Arnhem. Oud en jong werken zich in het zweet. Trotse vaders kijken naar hun zonen. Judoka Marvin de la Croes heeft er nauwelijks oog voor. Hij zit niet zo lekker in zijn vel. De la Croes kampt met een keelontsteking. „Ik dacht dat ik er vanaf was, maar de klachten komen terug.“


De la Croes geldt als het grootste judotalent van Nederland. Hij werd in 2006 Nederlands en wereldkampioen in de leeftijdscategorie tot twintig jaar. Met name dat laatste is bijzonder. De la Croes is de eerste Nederlander ooit die wereldkampioen wordt bij de junioren.


De la Croes blijft er nuchter onder. „Mijn moeder houdt mij met beide benen op de grond. ‘Een opleiding is belangrijker’, zegt ze. Bij mij staat judo op één. Dat ik momenteel niet op school zit, zegt genoeg.“


Talent is geen garantie tot succes. Een maand voor het WK in de Dominicaanse Republiek werd in Talinn het EK gehouden. Dat toernooi verliep dramatisch voor de pupil van judotrainer Bert Docter. „Ik bakte er he-le-maal niets van. Tijd om te treuren was er niet. Het WK stond immers voor de deur. Na mijn uitschakeling in Talinn ben ik met twee teamgenoten en een paar Roemeense judoka’s de stad in geweest. Daar heb ik nog een leuke dame ontmoet. Er moet ook tijd voor ontspanning zijn.“


Judominnend Nederland verwacht veel van De la Croes. De Arnhemmer voelt de druk op zijn schouders. „Ik heb een voorbeeldfunctie. Op de sportschool gedraag ik mij netjes. Ik gebruik geen scheldwoorden en doe niet stoer. De kinderen imiteren mij. Ik ben me daarvan bewust. Als ik bij mijn vrienden ben, ga ik los. Ik ben pas 17 jaar en mag nog gek doen.“


De la Croes is geboren in Arnhem, zijn ouders komen van Curaçao. Of ze hem daar kennen? „Ik denk het niet. Judo is geen grote sport in het Caribisch gebied. Honkbal is erg populair op de Antillen. Als je daar goed in bent, kun je er geld mee verdienen. Met judo niet, dat kost alleen maar geld.“


Een diëtiste geeft De la Croes advies over zijn voedingspatroon. Eten is zijn zwakke plek. „Ik zou in principe uit kunnen komen in de gewichtsklasse tot 81 kilo. Maar dan zou ik moeten lijnen, lijnen en nog eens lijnen. Ik zou dan geen leven hebben, met al die lekkere dingen op aarde. Ik kies daarom voor de gewichtsklasse tot 90 kilo. Ik ben een Antilliaan, ik houd van eten, vrouwen en slapen.“ Om er vervolgens snel aan toe te voegen: „Maar ik rook niet.“


Dat het WK voor junioren in de Dominicaanse Republiek werd gehouden, kwam De la Croes niet slecht uit. „Ik heb intens genoten. De stranden zijn daar prachtig en we zaten in een prima hotel. Het eten was goed en ik mocht zo veel drinken als ik wilde. Je kreeg zo’n bandje om.“


De la Croes traint sinds enige tijd ook bij Top Judo Nijmegen. „Met alle respect voor mijn sparringpartners bij Budosport, in Nijmegen ligt het niveau hoger. Ik wil de absolute top halen. Op 6 januari neemt Nijmegen deel aan het NK voor clubteams. Nijmegen is een van de favorieten. Ik hoop dat ik een paar wedstrijden mag draaien. Ik heb met Jeffrey Meeuwsen en Tijke van de Loo zware concurrentie in mijn gewichtsklasse. Dat zijn niet de minste judoka’s, dacht ik zo. Maar mijn tijd komt nog.“

Bron: De Gelderlander


Website door Siteraise