De Gelderlander: Van Laarhoven mag weer dromen

(Judoka Robby van Laarhoven voor de Sint Jozefkerk in zijn woonplaats Tilburg. Foto Toin Damen)

NIJMEGEN 27 augustus 2010 - De overwinning op oud-wereldkampioen Guillaume Elmont vorig jaar mei was voor Robby van Laarhoven misschien de mooiste uit zijn judocarrière. Zijn eeuwige concurrent liep vol op zijn schouderworp en belandde plat op zijn rug: ippon.

Maar de zege had een zure bijsmaak. De slechte rug van de Tilburger, die voor Top Judo Nijmegen (TJN) uitkomt, speelde meer op dan ooit tevoren. De kans was groot dat hij zijn laatste wedstrijd op topniveau had gespeeld. De volgende ochtend kwam Van Laarhoven zijn bed niet uit. Zijn rugwervels zaten volledig vast. Na een douchebeurt met heet water ging het weer wat beter. Maar het was goed mis, besefte de Brabander.


"Ik kan niet beschrijven hoeveel pijn mijn rug op dat moment deed", zegt Van Laarhoven. "Bij mijn geboorte stonden de wervels al een beetje scheef. Door de judo was het veel erger geworden. Ik was gewend om met pijn te leven, maar na die wedstrijd moest ik er wel iets aan laten doen."


Eén rugwervel was bijna van de ander afgegeleden (zie foto 1), hetgeen een dwarslaesie zou betekenen. Een zware operatie was noodzakelijk. "Ik ging eerst naar een Tilburgse sportarts. Hij zei: 'no chance dat je na de operatie nog kan judoën.' Maar bij een gesprek in het CWZ Ziekenhuis in Nijmegen waren ze positiever." Van Laarhoven besloot onder het mes te gaan in Nijmegen. De operatie op 8 juni duurde maar liefst zeven uur. "Een heel zware ingreep, niet zonder risico", aldus de Tilburger. "Er was een kans dat een zenuw werd geraakt, waardoor lichaamsdelen zouden kunnen uitvallen."


Terwijl Van Laarhoven onder narcose was, plaatste de arts een 'kooitje' tussen zijn rugwervels. Vier titanium pinnen houden nu de wervels bij elkaar (zie foto 2). "Het eerste wat ik deed toen ik bijkwam, was mijn tenen bewegen. Ik was niet bang dat de operatie zou mislukken, maar je denkt wel: wat als... Na één dag begon de revalidatie al. Het voelde alsof er een vrachtwagen over mijn middenrif was gereden."Alles moest stap voor stap worden opgebouwd. "Na zes maanden revalidatie werd er weer een foto gemaakt van mijn rug. Alles zag er netjes uit.", aldus Van Laarhoven. " Dan probeer je weer eens op de mat te staan."


Ook dat verliep voorspoedig. Langzaam hervatte hij de trainingen. "Mijn doel was om mee te doen op het toernooi in Celje, Slovenië. Dat zou precies een jaar na mijn operatie plaatsvinden. En dat lukte." Sterker. Van Laarhoven stoomde direct door naar de finale, die hij verloor. "Maar dat ik daar een medaille pakte, dat voelde voor mij als een nieuw begin. De rugblessure was bijna een positief omslagpunt geworden. Mijn maatschappelijke carrière laat ik dit jaar even liggen. Ik wil topsport beoefenen zolang het nog kan."


Tot ieders verbazing bleef het voor Van Laarhoven niet bij de zilveren medaille in Celje. Begin deze maand steeg hij boven zichzelf uit op het zware toernooi in Hamburg. Hij versloeg Europese topjudoka's en won de finale met een vol punt. "Mijn trainer was apetrots. Hamburg is altijd een groot toernooi geweest. Het laatste testmoment voor de WK."


Die komen dit jaar (op 9 september) net te vroeg voor Van Laarhoven. Maar meedoen aan een ander toernooi ligt voor hem wel degelijk in het verschiet. "De Olympische Spelen? Heel realistisch gezien zijn die niet onhaalbaar. Maar ik bekijk het nu doel voor doel. Je kunt zo tegen een blessure aanlopen en dan is het over. Maar ach, dromen mag altijd toch?"

Bron: De Gelderlander


Website door Siteraise